Życzenia !!! :)

Kochani ! Z racji tego że są święta wielkanocne, chciałabym złożyć wam życzenia !  
Życzę Wam, Kochani,
aby te święta wielkanocnewniosły do Waszych sercwiosenną radość i świeżość,
pogodę ducha, spokój, ciepło i nadzieję.
Oraz byście te święta spędzili w rodzinnym gronie :)
Mam nadzieje że z każdym postem będzie was więcej :) Wszystkim piszącym i prowadzącym równie podobne blogi życzę od siebie duuużo weny a ja obiecuję że już wkrótce nowy rozdział !!
Buziaki i dziękuje za ten rodzynek w postaci komentarza :* Bibi

Początek - Rozmowa

Witam was kochani ! Postanowiłam spróbować swoich sił w pisaniu i założyć bloga :) Mam nadzieję żę będzie was tu trochę i że będziecie szczerzy oraz dacie mi szansę :) Wszystkiego trzeba w życiu spróbować :) Na początku mały wstęp tego o czym cała historia będzie a potem zobaczymy co dalej ! Kochani ja dłużej już nie zanudzam tylko zapraszam was do czytania ! Bibi

***

Świat który do tej pory ją otaczał był pełen szczęścia, miłości, przyjaźni, nic nie zapowiadało na to że miało sie coś zmienić, lub że ktoś, czy coś miało tą harmonie przerodzić w prawdziwy koszmar. Ból, strach, kłamstwa to tylko początek jaki miał nastąpić. Nie była na to gotowa. Miała niemal wszystko, nie chodzi tu o dobra materialne lecz o rodzinie, przyjaciół i chłopaka. Wszystko zaczynało sie psuć gdy tylko tak zwany domek z kart był już prawie ułożony. Jeden niepoprawny ruch i cały domek rozpadł sie na podłogę. Jedną z tych kart była bliska jej sercu osoba, której nigdy żadna inna jej nie zastąpi. 

Czy tak właśnie miało być. Miała zacząć budować wszystko od początku? Ale po co ? Kiedy wszystko inne też straciło sens, coś co, kiedyś uważała za prawdę okazało się wielkim kłamstwem. Świat znów się zmienił.

- Nina !

- Nina ! Kochanie wstawaj! - znajomy, troskliwy głos matki dobiegał z parteru.W pokoju panowała ciemność, mimo słonecznego dnia. Okna były zasłonięte ciemnymi zasłonami.                                    - Już ! - odpowiedziała w końcu, wstając powoli z łóżka, które wydawało jej sie takie duże.Po paru minutach dziewczyna zeszła na dół siadając w jednym z krzeseł w kuchni. Spojrzała na matke która jedną ręką podrzucała naleśnika na patelni a w drugiej trzymała telefon i zawzięcie z kimś rozmawiała. Po wymianie paru zdań domyśliła sie kto był jej rozmówcą. Na ciągła koszule nocną na kolana i spojrzała na stół. Śniadanie już czekało. Trzy naleśniki z czekoladą i bananami oraz kawa z mlekiem. Czuła że to śniadanie jest powodem do poważnej rozmowy. Jej mama była dyrektorem w ważnej firmie i poranne śniadania nie należały do rutyny tylko wyjątków. Wypiła łyk ciepłej kawy i spojrzała na matke która właśnie przestała rozmawiać i odstawiła patelnie. Widziała że była poruszona. Gdy przysiadła przy stole spojrzała na córkę.Nina znała ten wyraz twarzy. Jej matka była osobą zadbaną, zawsze elegancko ubraną z włosami zawsze dobrze ułożonymi w mały gustowny kok oraz zawsze dobrze umalowaną. Od kilku miesięcy na jej twarzy pojawiły się cienie pod oczami oraz przybyło zmarszczek, ale ten wyraz twarzy mówił że musimy poważnie porozmawiać.

- Nina co dziś robisz ? - zapytała w końcu. Dziewczyna spojrzała na matke.                                        - To chyba oczywiste.. - odparła.                                                                                                              - Tak to wiem ale potem                                                                                                                          - Hm.. sama nie wiem, może posiedzę w domu.                                                                                     -Zbyt mało wychodzisz do ludzi.. nie rozmawiasz z przyjaciółmi, unikasz wszystkich.. może..          - Psycholog ? Znowu? - oburzyła sie.                                                                                                       - Nie, może spotkasz sie w końcu z Grzesiem?                                                                                     - To jakiś żart ? - zapytała poirytowana odwracając głowę.     

 - Słuchaj on codziennie do mnie dzwoni i prosi o rozmowę z Tobą, daj mu szanse na..                        - Na co ?! -wybuchła ze złością.                                                                                                              - Nie mówię o tym byście do siebie wrócili, ale skoro wydzwania to znaczy że chce coś wyjaśnić. Kochanie czasami lepiej jest po prostu porozmawiać i coś zakończyć.                                                   - Mamo ale ja to zakończyłam.. - powiedziała cicho, czując że łzy same jej napływają do oczu.           - Ty tak, ale on najwidoczniej nie..                                                                                                         Nastała chwila ciszy którą przerwała matka.                                                                                          - Nina minęły trzy miesiące, myślę że po tym wszystkim co sie wydarzyło musisz stawić pewnym rzeczą czoło.                                                                                                                                               - A ty ? -zapytała od razu                                                                                                                        - Co  ja?                                                                                                                                                      - Nie udawaj słyszałam jak z nim rozmawiasz. - Skarciła ją spojrzeniem.                                             - Znowu sie kłóciliście, przecież on tu już nawet nie mieszka.. to wszystko jest jakąś chorą przykrywką. Każdy z was udaje że wszystko jest dobrze, że nic się nie dzieje, że to przejściowe, ale mamo na Boga ja widzę i słyszę że między wami od tamtego dnia nic nie jest dobrze... - ostatnie słowa wypowiedziała prawie płacząc. Szybko jednak sie uspokoiła nie chcąc już dłużej płakać.        

 - Dobrze - powiedziała kobieta.- Nie będe dłużej udawać. Rozwodzimy sie.                            Dziewczyna spojrzała na matke dostrzegła w niej wielki ból i cierpienie.                                             - Przykro mi - szepnęła. 

- To moja wina.. -dodała chowając głowę w kolanach. Matka automatycznie podeszła do córki i przykucnęła przy niej.                                                           

-Nina spójrz na mnie - poprosiła. Dziewczyna zrobiła o co ją prosiła.                                                

- To nie jest Twoja wina - powiedziała stanowczo -To co sie stało nie jest nikogo winą nawet Eryka.Na te imie dziewczyna zacisnęła dłonie.                                                                                       

 -Musimy wierzyć że wszystko sie jakoś ułoży, w to nie możemy wątpić, słyszysz -zapytała. Dziewczyna kiwnęła głową.                                                                                                      

-Dla każdego z nas jest to trudne i w niektórych momentach nie potrafimy sobie poradzić z tym bólem ale musimy wierzyć, to nam pozostało.                                                                            Dziewczyna przytuliła matke i zapłakała głośno, nie chciała już płakać nie miała już sił, ale to było silniejsze od niej.

***       

Zawsze gdy wchodziła do tego budynku czuła strach i ukojenie, oraz nieodpartą chęć bycia tu dla niego. Stanęła przy dobrze jej już znanym pokoju, rozglądając się za osobą która dobrze zna sprawę. - Przepraszam pani do kogo ? - zapytała ją młoda kobieta."No tak pewnie nowa.." pomyślała  

 -Do Eryka Wadowskiego - odpowiedziała rozglądając sie dalej po korytarzu.                                    

 -A pani to kto ? - znów zapytała ją kobieta. To dziewczynę jeszcze bardziej poirytowało, już miała odpowiedzieć gdy nagle.                                                                                                                           -O kogo ja widzę Nina ! - zawołał starszy mężczyzna uśmiechając sie do dziewczyny. Kobieta wyglądała na speszoną .                                                                                                                            -Przepraszam.. - powiedział mężczyzna podchodząc bliżej i przyglądając sie młodej kobiecie.-..pani Dorota czyż tak ? - zapytał bardziej wiedząc niż pytając.                                                                          - Tak..- speszyła sie.                                                                                                                                 -Szukają pani na izbie przyjęć... - dodał.  

-Tak oczywiście... - wydukała i zniknęła bardzo szybko.                                                                        -Nina napijesz sie czegoś ? - zapytał mężczyzna.                                                                                      -Nie dziękuje doktorze - odpowiedziała natychmiast.                                                                             -To w takim razie i tak zapraszam do gabinetu, porozmawiamy. -objął dziewczynę za ramię prowadząc do pokoju.

  ***

Gabinet był niewielki, lecz ładnie urządzony . Akwarium z rybkami było czymś co ją uspokajało. Bywałą tu częstym gościem przez ostatnie trzy miesiące, teraz po minie starszego i widać trochę zmęczonego mężczyzny zorientowała się że to już drugi raz ktoś chce z nią poważnie porozmawiać.  

-Proszę mówić - wydusiła stanowczo.                                                                                             Mężczyzna był bardziej zdziwiony niż zwykle.                                                                                       -Dobrze przejdę do rzeczy, rozmawiałem już o tym z Twoim ojcem ale myślę że to dobra decyzja.   

-Jaka decyzja ?- była coraz bardziej ciekawa.                                                                                         -Chodzi o Eryka, myślę, zresztą nie tylko ja. Wiele wybitnych lekarzy jest również tego zdania, by przewieść go w inne miejsce, lepsze odpowiednie dla niego.                                                                  -Dobrze, jeśli będe mogła go odwiedzać codziennie to zgadzam sie. Lekarz ściągnął okulary i potarł brodę.                                                                                                                                                         -Widzisz problem w tym że to jest na drugim końcu Polski.Szklanka sie rozpadła, coś w niej pękło  .

-Ale on mnie potrzebuje..- szepnęła.                                                                                                        -Jesteś silna, a to dla niego najlepsze rozwiązanie, wszyscy chcemy dla niego jak najlepiej.                -Wiem..                                                                                                                                                    -Dobrze jeszcze wrócimy do tej rozmowy, idź teraz do niego.

***

Spał niczym anioł. Musiał mieć cudowny sen. Podeszła bliżej chwytając go za rękę. Ciemna czupryna odróżniała sie od białej pościeli i masa piegów na twarzy wyróżniała go spośród innych tu leżących. Uśmiechnęła sie przez łzy.                                                                                                         -Pamiętasz jak po raz pierwszy pojechałeś na kolonie? - zaczęła siadając na skrawku łóżka.               

- Bardzo sie bałam że zostanę sama i że Grow potwór którego tak strasznie się bałam wyjdzie z szafy i mnie zaatakuje a ty nie przybędziesz i mnie nie uratujesz? - uśmiechnęła się mimo woli.                   

 -Pamiętasz co mi w tedy powiedziałeś? Że zawsze jesteś przy mnie nie zależnie od tego gdzie jesteś i że łączy nas tak silna więź że mimo że będę sama to pokonam swój strach.                                          -Nie chce byś był tak daleko! - wybuchła w końcu.                                                                                -Ale wiem że to może Cie uratować, nie chce być egoistką. Znów spojrzała na jego twarz.                 -O czym Ty tak śnisz że nie chcesz się obudzić?

Nagle rozbrzmiał jej telefon. Spojrzała szybko na ekran "Grześ" Zastanawiała się chwilę czy odebrać, wróciła wspomnieniem do rozmowy z mamą, spojrzała jeszcze raz na chłopaka który leży w łóżku szpitalnym nie przytomny. Zacisnęła powieki i nacisnęła zieloną słuchawkę. Usłyszała znajomy ale jak też pusty głos chłopaka którego tak bardzo kochała.